Loslaten is…

‘Ik zou dat echt niet kunnen die job. Ik zou dat niet kunnen loslaten.’

Hoor ik wel eens als ik tegen mensen vertel over het werken met maatschappelijk kwetsbare jongeren en gezinnen. Een job waar ook nog steeds een groot deel van mijn hart, energie en tijd naar uitgaat.

‘Ik zou het meenemen naar huis.’

En ja het gebeurt me dat ik zaken meeneem naar huis. In mijn lijf, in mijn living, in mijn ouderschap, in mijn relatie, in mijn bovenkamer. Maar ook omgekeerd neem ik ‘mijn huis’ mee tijdens de gesprekken die ik voer of de groepssessies met jongeren die ik draai. Want het is een deel van mijn thuis.

Wat is dat loslaten dan?

Loslaten is

1. Overgave

2. Een besluit

Het is huilen wanneer die impuls zich aandient. Stil zijn wanneer je niks toe te voegen hebt. Lachen als je het grappig vind en boosheid uiten wanneer onrecht je raakt. Het is delen dat je je onzeker voelt wanneer je twijfelt.

Heel simpel eigenlijk. En waarom is het dan soms zo moeilijk?

Omdat we voorgeprogrammeerd zijn, door onze opvoeding en vroege ervaringen. Omdat een pantser van hoe we geleerd hebben dat iets hoort bewust en onbewust ons tegenhoudt. En omdat we daarnaast voortdurend bezig zijn met wat anderen van ons vinden of denken. Wie wordt nu niet graag gezien?

En net daar … is het tijd om los te laten.

‘Ja, maar ik ben niet klaar om los te laten. Ja, maar als ik loslaat, dan lijkt het of ik dat niet belangrijk vind…’

Ja én daar gaat het niet over!

Als jij iets belangrijk vindt om voor te streven, om je in vast te bijten, om over te treuren…bijt je dan vast, streef en treur ten volle. Zolang dat het stroomt en spontaan juist voelt. In die zin zelfs dat ‘vasthouden’ toch de energie beweegt en niet gelijk is aan stagnatie.

Maar wanneer je de last voelt, wanneer het je bezwaart wees eerlijk voor jezelf over waar het precies om gaat.

– Gaat het nog om kwaadheid over je ontslag? Of gaat het om een deel van jou dat zekerheid zoekt?

– Gaat het om diegene die dakloos en eenzaam leeft? Of gaat het om een schuldgevoel en onmacht die jou bezwaart?

Zo kan je talrijke situaties omkeren.

Een besluit, een keuze van waar jouw energie en tijd naartoe gaat.

Het is zo gemakkelijk om in te haken op de miserie rondom jou. Om je te bezwaren en te be-zorgen met andermans last en verdriet. Ga maar eens na, hoe vlot een gesprek over problemen gaat in tegenstelling tot een gesprek waarin je deelt hoe goed het met je gaat. Ook zo zijn we geprogrammeerd. Trotsheid, vreugde of succes delen is not done. Want wat dan ten opzichte van al die anderen die het zo zwaar hebben, verdrietig zijn, minder kansen krijgen?

Zorgen voor anderen geeft ons betekenis en een reden van bestaan, doet ons beter voelen, haalt ons weg van eigen problemen of lasten. Herkenbaar?

Voor alle duidelijkheid ik pleit ook voor een solidaire samenleving. En ik zet me dagelijks in voor zij die vaak van bij de geboorte al zoveel minder kansen hebben meegekregen. Maar ik geloof dat ‘dat zorgen voor’ en die solidaire samenleving begint bij goed zorg dragen voor jezelf.

‘Ja maar, mogen we dan niet meer eens ons hart luchten? Gewoon eens ventileren kan toch deugd doen?’

Tuurlijk en toch! Ga eens eerlijk voelen, het volgende ‘ventileergesprek’ hoeveel deugd het je werkelijk heeft gedaan. Waar ging jouw tijd en energie naartoe? En was het dat werkelijk waard? Heb je werkelijk losgelaten?

Loslaten is besluiten en zelf kiezen waar je energie en tijd naar toegaat.

Het is miserie doorleven terwijl je onderweg bent en vervolgens parkeren aan je voordeur.
Het aanvaarden als een deel van het leven evenwaardig aan vreugde, liefde en succes.
Het is een deel van je thuis, waar je energie en tijd in steekt op die momenten die je zelf kiest en naar de tijdsduur die jij nodig acht of constructief vind.

Breath in, breath out

Let go

Liefs Griet