Luid gejoel van meiden in de tuin. ‘Gibbergeiten’ is het woord dat mijn vader gebruikt voor dergelijke hoge tonen, gelach en oeverloos getetter met af een toe een gil. San viert haar 14e verjaardag met vriendinnen bij ons thuis. Het is februari
Kinderen leven primair in een staat van ‘zijn’, terwijl wij meer in een staat van ‘doen’ leven. Zelfs hun ‘doen’ komt vanuit hun ‘zijn’: speels zijn, onderzoekend zijn, nieuwsgierig zijn, avontuurlijk zijn. Een kind heeft geen echte agenda, behalve ‘in het moment
‘ Tijd en boterhammen’ : Hoe doe je dat helen? ‘Geduld… Ik hoor je zeggen dat hij daar geen geduld mee had.’ Zei mijn supervisor. Maar hoeveel geduld heb jij met jezelf?’ ‘Dit zal tijd vragen om te helen’ zei ze vervolgens,
‘Gaan we de mensen weer blij maken?’ Hoor ik de jongste een uitspraak van mezelf een paar dagen geleden herhalen, wanneer we op onze fiets vertrekken. Het is een 3,5 km richting school, de oudste draait er haar hand niet voor om,
Het heeft lang geduurd voor ik me kon verzoenen met de plek ‘waar ik was geplant’. Ik voelde me anders. Te gevoelig.Minder.Een buitenbeentje. Een gevoelige hulpverlenertussen de nuchtere ingenieurs. Ik zocht andere oorden op in vriendschappen of omgevingendichtbij en veraf. ‘Ik hoop
Mogelijkheden, kansen … zijn als poorten. Een deur op je weg. Met glazen ruitjes, veel licht en leven binnenin. Een levendige plek, waar je intuïtief de rijkdom kan voelen van al wat nieuw en mogelijk is. Je hoeft slecht op de deur
Kom even de kinderen vergezellen tijdens de voorbije kampjes… Waar we onze spotvogels, kritische buizerds of lokvogels loslieten en bouwden aan ons eigenluchtkasteel. Welk klein of groot gefladder fluit je s’ochtends wakker, verstoort je tijdens het werk of je slaap s’avonds?Heb je
‘Ik wil graag in het leger’ zegt hij. Een paar gesprekken verder, begrijpen we samen, dat hij daar rust tracht te vinden. Discipline, het ruikt naar zweet en voelt soms zo hard. Het ziet eruit als een karrenspoor en eentonig klinkt de
Luid gejoel van meiden in de tuin. ‘Gibbergeiten’ is het woord dat mijn vader gebruikt voor dergelijke hoge tonen, gelach en oeverloos getetter met af een toe een gil. San viert haar 14e verjaardag met vriendinnen bij ons thuis. Het is februari
Kinderen leven primair in een staat van ‘zijn’, terwijl wij meer in een staat van ‘doen’ leven. Zelfs hun ‘doen’ komt vanuit hun ‘zijn’: speels zijn, onderzoekend zijn, nieuwsgierig zijn, avontuurlijk zijn. Een kind heeft geen echte agenda, behalve ‘in het moment
‘ Tijd en boterhammen’ : Hoe doe je dat helen? ‘Geduld… Ik hoor je zeggen dat hij daar geen geduld mee had.’ Zei mijn supervisor. Maar hoeveel geduld heb jij met jezelf?’ ‘Dit zal tijd vragen om te helen’ zei ze vervolgens,
‘Gaan we de mensen weer blij maken?’ Hoor ik de jongste een uitspraak van mezelf een paar dagen geleden herhalen, wanneer we op onze fiets vertrekken. Het is een 3,5 km richting school, de oudste draait er haar hand niet voor om,
Het heeft lang geduurd voor ik me kon verzoenen met de plek ‘waar ik was geplant’. Ik voelde me anders. Te gevoelig.Minder.Een buitenbeentje. Een gevoelige hulpverlenertussen de nuchtere ingenieurs. Ik zocht andere oorden op in vriendschappen of omgevingendichtbij en veraf. ‘Ik hoop
Mogelijkheden, kansen … zijn als poorten. Een deur op je weg. Met glazen ruitjes, veel licht en leven binnenin. Een levendige plek, waar je intuïtief de rijkdom kan voelen van al wat nieuw en mogelijk is. Je hoeft slecht op de deur
Kom even de kinderen vergezellen tijdens de voorbije kampjes… Waar we onze spotvogels, kritische buizerds of lokvogels loslieten en bouwden aan ons eigenluchtkasteel. Welk klein of groot gefladder fluit je s’ochtends wakker, verstoort je tijdens het werk of je slaap s’avonds?Heb je
‘Ik wil graag in het leger’ zegt hij. Een paar gesprekken verder, begrijpen we samen, dat hij daar rust tracht te vinden. Discipline, het ruikt naar zweet en voelt soms zo hard. Het ziet eruit als een karrenspoor en eentonig klinkt de
